Wat vertelt u uzelf vooraf?
‘Dat lukt me toch niet.’ Zo’n gedachte kan al aanwezig zijn voordat er iets is geprobeerd. Vanuit mijn werk in onderwijs en praktijk ben ik steeds nieuwsgieriger geworden naar de rol van overtuigingen: de aannames die we zo gewoon vinden dat we ze nauwelijks nog opmerken.
Het kan gaan over leren, contact maken, een grens aangeven of een nieuwe situatie aangaan. Wat verwacht u van uzelf? Welk beeld ziet u al voor u? En hoeveel ruimte is er om iets ook anders te laten verlopen?
Een overtuiging heeft vaak een geschiedenis
Een zin kan jarenlang meegaan. Soms weet iemand nog wie hem ooit uitsprak. Soms is hij geleidelijk ontstaan uit verschillende ervaringen. Het kan helpen om die geschiedenis met belangstelling te bekijken, zonder meteen te besluiten dat de gedachte eenvoudig moet verdwijnen.
Wat heeft die overtuiging u gebracht? Heeft zij u beschermd tegen teleurstelling, geholpen om hard te werken of ervoor gezorgd dat u rekening hield met anderen? En past dezelfde gedachte nog bij de situatie van nu?
Van een oordeel naar een vraag
‘Ik kan dit niet’ laat weinig ruimte. ‘Wat maakt dit lastig en wat heb ik nodig?’ geeft een ander begin. Dat is geen opdracht om altijd positief te denken. Moeite, onzekerheid en beperkingen mogen er zijn.
In coaching kan het waardevol zijn om de eigen woorden te onderzoeken. Soms blijkt een verwachting veel strenger dan wat u van een ander zou vragen. Soms helpt het om een grote stap kleiner en concreter te maken.
Compassie en werkelijkheid
Overtuigingen bespreken betekent niet dat iemand door verkeerd denken zelf een ziekte veroorzaakt of met positief denken alles kan veranderen. Het gaat om de manier waarop u met uw ervaring omgaat en welke ruimte er is voor een minder hard oordeel over uzelf.
Wilt u zo’n onderwerp in een gesprek meenemen, dan stemmen we samen af of dat past bij uw vraag. Mijn achtergrond in onderwijs en coaching vormt daarbij een deel van mijn manier van luisteren.